Slaap zacht

Click here to read this story in English.

body
Bron: nypost.com

Secondelang stond Helena stil voor Benjamins kamerdeur terwijl ze aarzelde om naar binnen te gaan. Ze had dit moment al zo vaak in haar hoofd afgespeeld en elk mogelijk scenario overwogen, maar toch had ze het gevoel dat ze volledig onvoorbereid zijn kamer in zou stappen. Hoe kon iemand zich zelfs ook voorbereiden op het moment dat hij voorgoed afscheid ging nemen van een gezinslid dat hij altijd met heel zijn hart graag had gezien? Helena wilde ook helemaal niet vaarwel zeggen, maar ze wist dat het niet anders kon. Na een diepe zucht klopte ze zachtjes op de deur, wat met stilte werd beantwoord. Helena duwde voorzichtig de klink naar beneden en stapte de kamer binnen. Daar zag ze Benjamin op de vloer zitten terwijl hij met een potlood op een blad papier tekende. Zodra hij Helena opmerkte, keek hij haar met een kinderlijk enthousiasme aan.
‘Mama!’ riep hij glimlachend.
Het had Helena altijd al pijn gedaan als Benjamin haar zo noemde, al vanaf de eerste keer dat hij dat deed. Nu deed het haar echter nog veel meer pijn dan ze had kunnen denken. Worstelend tegen haar tranen liet ze een onzichtbaar geforceerde glimlach zien. Als er nog andere familieleden bij waren geweest, zouden ze weer hetzelfde zeggen als altijd: ‘Die glimlach is echt helemaal die van haar mémé!’ En dan zouden ze ook nog eens de twee zelfde foto’s tonen die Helena al ontelbare keren had gezien. Ze leek dan ook akelig hard op haar overleden grootmoeder Justine. Niet alleen Helena’s glimlach, maar ook haar zwarte haren, haar jukbeenderen en haar kaaklijn deden denken aan het gezicht van haar oma. Ze vond het niet per se erg dat ze zo hard op Justine leek, maar had wel graag gewild dat mensen haar niet constant met die vrouw zouden vergelijken. Helena had haar misschien nooit gekend, maar ze wist wel dat haar grootmoeder te vaak een oogje had dichtgeknepen bij de onaanvaardbare wandaden die haar echtgenoot had begaan. Met nog steeds dezelfde glimlach richtte ze haar blik op die van Benjamin.
‘Helaba!’ sprak ze zachtjes voordat ze tegenover Benjamin op de vloer plaatsnam, ‘Alles goed met je? Heb je je wat kunnen bezighouden vandaag?’
Benjamin knikte vrolijk.
‘Bruno was er weer vandaag,’ antwoordde hij.
‘Ik weet het,’ reageerde Helena kalm, ‘En? Wat hebben jullie vandaag gedaan?’
‘We hebben weer gepraat. Over vroeger.’
Helena liet haar blik naar de vloer zakken, spande haar lippen op elkaar en keek Benjamin daarna weer aan.
‘En wat hebben jullie dan precies met elkaar besproken?’ wilde ze weten.
Als reactie op die vraag plaatste Benjamin zijn wijsvinger op zijn lippen en fluisterde: ‘Shhhht. Dat is een geheim. Bruno vertrouwt mij. Hij is mijn vriend.’
‘Bruno is je psycholoog,’ verbeterde Helena hem.
‘En waarom kan een psycholoog niet ook een vriend zijn?’ reageerde Benjamin weer op zijn beurt.
Helena zweeg even.
‘Goed dan, hij is je vriend. Maar het is niet omdat Bruno niks over jullie sessies mag zeggen aan andere mensen dat jij dat ook niet mag. Wil je er echt niet over praten?’
Zonder te antwoorden liet Benjamin zijn hoofd zakken en werkte weer verder aan zijn potloodtekening. Helena zuchtte. Ze tastte in haar handtas en haalde er een verse chocolademuffin uit.
‘Kijk eens wat ik heb meegebracht,’ zei ze, waarop Benjamin nieuwsgierig opkeek en weer met dat kinderlijke enthousiasme begon te glimlachen. ‘Dat zal wel wat beter smaken dan wat je hier normaal krijgt, hè?’ ging Helena verder voor ze de muffin aan Benjamin gaf.
Het zou haar plezier moeten doen om hem zo blij te zien worden van zoiets kleins, maar hoe kon ze nu van zijn vreugde genieten als ze wist dat het de laatste keer was dat ze die glimlach zou zien? Helena wilde echt dat het anders kon, dat ze nog lang voor Benjamin zou kunnen zorgen, maar dat zou wreed zijn tegenover hem. Veel wreder dan voorgoed afscheid van hem te moeten nemen zonder dat Benjamin zelf ooit zou beseffen dat hij haar nooit meer zou terugzien.
‘Wat ben je daar aan het tekenen?’ vroeg Helena terwijl ze naar het blad papier voor de voeten van Benjamin wees. Toen die laatste alweer niet antwoordde, nam Helena het blad rustig in haar handen en zag daarop afgebeeld een kleine jongen ineengekrompen op de vloer zitten, met een grote onheilspellende schaduw over zich heen. De schaduw leek op die van een volwassen man die klaarstond om de jongen met de vlakke hand een pak slaag te verkopen. Het silhouet van de hand bedekte het hele gezicht van het kind, dat doodsbenauwd opkeek. Benjamins tekenkunsten waren altijd al heel indrukwekkend geweest. Al van toen hij heel klein was, kreeg hij te horen dat hij de moderne versie van Rembrandt of Van Gogh zou worden. Natuurlijk waren dat schilders en geen tekenaars, en was hun stijl totaal verschillend, maar dat waren volgens dat ongecultiveerde plebs blijkbaar maar details. Helena richtte haar blik van de tekening naar Benjamin, die elk oogcontact vermeed.
‘Die jongen op de tekening, dat ben jij, hè?’ vroeg ze hem.
Benjamin aarzelde even, keek Helena aan en knikte.
‘En die schaduw, van wie is die?’ wilde ze vervolgens weten.
Opnieuw weigerde Benjamin te antwoorden, maar toen duidelijk werd dat Helena niet zou opgeven, gaf hij uiteindelijk toe.
‘Van papa,’ antwoordde hij kort, waardoor Helena’s sterke vermoeden werd bevestigd.
Er verscheen een pijnlijke empathische glimlach op het gezicht van Helena.
‘Je weet toch dat hij je geen pijn meer kan doen, hè?’ probeerde ze hem gerust te stellen, ‘Al lang niet meer.’
‘Ik droom soms nog over papa,’ zei Benjamin.
Helena zweeg even.
‘En wat doet hij dan in jouw dromen?’ vroeg ze.
‘Hij doet mij pijn … Slaat mij, schopt mij, scheldt mij uit, sluit mij op in de kast … van die dingen. Papa weet toch echt niet dat ik hier ben, hè mama? Ik wil niet dat hij mij vindt en mij weer pijn komt doen.’
Helena wreef met haar hand over de wang van Benjamin. Met haar duim streelde ze over het litteken dat zijn vader hem had nagelaten.
‘Je papa kan je geen pijn meer doen. Daar mag je gerust in zijn,’ antwoordde ze zachtjes.
Dit kon zo echt niet meer verder. Het was tijd, wist Helena.
‘Je ziet er moe uit. Wil je niet in je bed liggen?’ vroeg ze.
Benjamin knikte, waarna ze hem naar zijn bed begeleidde. Toen hij was ingestopt, keek Helena hem nog eens voor de laatste keer aan. Het deed zoveel pijn, maar het afscheid moest en zou plaatsvinden.
‘Ik ga je kussen even opschudden,’ zei ze voor ze het kopkussen van onder Benjamins hoofd haalde.
Helena zat secondelang aan het kussen te prutsen om de tijd te rekken. Ze mocht dit moment dan wel honderd keer hebben afgespeeld in haar hoofd voordat ze Benjamin kwam bezoeken, toch voelde het heel anders aan nu ze daar werkelijk zat. Ze wilde helemaal niet voorgoed vaarwel zeggen aan Benjamin. Ze wilde niet dat dit hun laatste gesprek zou worden. Ze wilde niet dat dit de laatste keer was dat ze hem ooit nog een chocolademuffin kwam brengen. Ze wilde het allemaal niet, maar ze moest. Helena kneep hard in het hoofdkussen om haar verdriet te onderdrukken, maar tevergeefs. Het duurde niet lang vooraleer de eerste traan langs haar wang rolde en vervolgens haar trillende onderlip bereikte.
Helena’s verdriet bleef uiteraard niet onopgemerkt en Benjamin reageerde al snel bezorgd: ‘Wat is er, mama?’
Die laatste ‘mama’ van hem was de druppel voor Helena en in een fractie van een seconde besloot ze dat het nu echt tijd was. Snikkend duwde ze het kussen krachtig op het gezicht van Benjamin, waardoor hij geen adem meer kreeg. In paniek begon hij hard te spartelen in een poging om vrij te komen. Helena voelde hoe Benjamin haar pols vastgreep en die weg probeerde te duwen, maar hij was niet sterk genoeg. Met tranen in haar ogen trachtte Helena zich niet te veel te concentreren op het sterk gedoofde geschreeuw dat van onder het kussen kwam. Het geluid ebde langzaam weg tot het na een minuut was uitgestorven en de weerstand van Benjamin ook geleidelijk aan was verdwenen. Om zeker te zijn dat hij wel degelijk zijn laatste levensadem had uitgeblazen, hield Helena het hoofdkussen nog iets langer dan een minuut tegen zijn gezicht gedrukt. Toen ze het kussen ophief, werd ze geconfronteerd de schokkende gelaatsuitdrukking van Benjamin, die het leven had gelaten met zijn ogen en zijn mond wagenwijd open. Met pijn in het hart door wat ze net had gedaan, sloot Helena met haar duim en wijsvinger de oogleden van Benjamin en streelde door de weinige grijze haren die hij nog op zijn hoofd had staan, waarna ze hem op zijn rimpelige voorhoofd kuste.
‘Slaap zacht, papa,’ fluisterde ze.
Helena stopte het kopkussen weer achter het hoofd van haar vader zodat het leek alsof hij een natuurlijke dood was gestorven. Ze wenste zo hard dat zij het niet had hoeven doen, dat de dokters hem gewoon een spuitje hadden kunnen geven zoals ze hun al zo vaak had gesmeekt. Maar dat was wettelijk niet mogelijk, aangezien Benjamin daar zelf toestemming voor moest geven tijdens een helder moment. Zo’n moment was er echter nooit gekomen sinds zijn opname in de psychiatrische instelling en dus moest hij dag in dag uit zijn traumatische jeugd herbeleven. Het deed Helena te veel pijn om haar papa zo te zien lijden. Hij verwarde haar constant met haar grootmoeder die al jaren overleden was en vreesde dat zijn biologische vader hem weer zou mishandelen, hoewel die ook al lang niet meer leefde. Als de dokters geen euthanasie konden toedienen, moest Helena de gruwelijkste taak van haar leven maar op zich nemen. Nu had haar vader tenminste rust gevonden. Ze keek hem nog een laatste keer aan en begon weer te huilen. Terwijl de tranen over haar wangen vloeiden, ging ze naast haar papa liggen en omarmde zijn lichaam voor de laatste keer.

Advertisements

One thought on “Slaap zacht

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s