Het wordt écht beter

Een aantal maanden lang heb ik heel diep gezeten. De jeugdtrauma’s waarvan ik dacht dat ik ze volledig verwerkt had kwamen opeens weer boven, waardoor ik in een depressie ben geraakt. Ik kon het niet aan dat mijn duistere verleden me nu nog altijd achtervolgde en mijn toekomst leek daardoor ook uitzichtloos. Na een wekenlange therapie heb ik eindelijk het gevoel dat ik het verleden los kan laten. Sinds een paar dagen kan ik weer oprecht lachen en gelukkig zijn. Ik leef weer graag.

Hieronder vind je twee teksten die mijn verwerkingsproces weergeven. De eerste tekst heb ik geschreven voor ik aan mijn therapie begon, de tweede vlak voor mijn laatste sessie. Het contrast tussen de twee is opmerkelijk. Laat dit een bron van hoop zijn voor iedereen die het ook niet meer ziet zitten en zich afvraagt wat het nut nog eigenlijk is. Je bent namelijk wél geliefd, dat je het even heel moeilijk hebt is géén teken van zwakte, en het wordt écht beter.

Lach

Lach. Zelfs al ben je alle hoop kwijt en lijkt die roze bril van je al zijn kleur te hebben verloren, waardoor de wereld er alleen nog maar grauw uitziet, lach. Want als de mensen rondom je zouden zien dat je ongelukkig bent, zouden ze je net hetzelfde zeggen: lach. Jouw ongeluk komt hen slecht uit en je wilt niet nog meer mensen tot last zijn, of wel? Dus lach.

Ik heb het geprobeerd, dat lachen. De afgelopen weken heb ik echt mijn best gedaan om anderen op hun gemak te stellen met mijn valse geluk, maar het was gewoon zo vermoeiend. Zo vermoeiend dat nu alle energie mijn lichaam lijkt te hebben verlaten, dat het al een hele uitdaging is geworden om mezelf in de late namiddag uit bed te dwingen, dat ik liever in tranen uitbarst dan mijn mondhoeken naar boven te moeten forceren, omdat dat eerste minder moeite kost. Ik heb geprobeerd te achterhalen waarom ik me zo voel en elke route in mijn gedachtegang leidt naar dezelfde persoon: de Boeman die mij tijdens mijn kinderjaren teisterde. Ik dacht echt dat ik van hem af was, dat ik hem achter me gelaten had en voort kon met mijn leven, maar nu is gebleken dat hij me al die tijd van een afstand begluurde. Soms voel ik zijn aanwezigheid. Als ik bijvoorbeeld iemand door de straten zie dwalen op een manier die hem typeerde op zijn slechtste momenten, of als op een feestje zijn geur zich over de ruimte verspreidt. Ik voel de impact die hij op mij heeft achtergelaten als een litteken wanneer ik word geconfronteerd met agressie of wanneer ik zijn en tegelijkertijd ook mijn geboortenaam moet opschrijven. Het is op zulke momenten dat ik besef dat de Boeman me nooit volledig met rust zal laten. En daar zal ik mee moeten leren leven. Ik heb altijd al hard tegen hem gevochten en tot nog toe heb ik elke veldslag gewonnen. Alleen weet ik niet of ik ook de oorlog in zijn geheel overleef.

Ik heb nu een vierde van mijn levensweg bewandeld en heb dus nog een heel eind af te leggen. Door de Boeman heb ik veel bagage mee te dragen op mijn weg. Aangezien ik het van jongs af aan al gewend ben om met zo’n zware rugzak te sjouwen, kunnen mijn schouders ondertussen ook wel al heel wat gewicht aan. Maar zelfs de sterksten onder ons hebben af en toe behoefte aan wat aflossing. Ik ben al veel mensen tegengekomen op mijn weg. Sommige lopen een eindje mee, andere nemen al heel snel een andere afslag. De wandelaars die ervoor kiezen om naast me te blijven lopen zijn zich meestal niet bewust van het gewicht dat ik moet meesleuren. Enkele onder hen merken de grootte van mijn rugzak en de zweetdruppels van vermoeidheid echter wel op. Als ze daartoe bereid zijn, lucht ik even mijn hart bij hen en geef ik hun een fractie van mijn bagage. Ik moet wel elke keer voorzichtig zijn over hoeveel ik afgeef en aan wie, want je kunt nooit inschatten wanneer iemand het niet meer ziet zitten om extra gewicht aan te nemen en vervolgens de eerste afslag neemt die hij tegenkomt.

De laatste tijd hebben er een paar nieuwe wandelaars mij vergezeld op mijn levensweg, terwijl vele andere van me weg zijn gestapt. Van sommige heb ik zelf afscheid moeten nemen, omdat ze alleen maar meer gewicht aan mijn rugzak toevoegden. Dat nieuw gekregen gewicht kan ik ook niet aan veel nieuwe wandelaars kwijt, omdat ik ze nog niet goed genoeg kan inschatten. Onder andere daarom ga ik opeens zo moeizaam vooruit, geloof ik. De donkere, deprimerende tunnel waar ik doorheen wandel motiveert ook niet echt. Ze zeggen altijd dat er licht is aan het einde, maar als het buiten ook pikdonker is besef je niet eens dat je het einde bereikt hebt en wandel je niets vermoedend de volgende tunnel weer in. En toch, zelfs al is het midden in de nacht en zie ik geen steek door de donkere wolken en dichte mist, besef ik dat er boven altijd sterren zijn die voor een beetje licht zorgen. Ik zie ze momenteel misschien niet, maar ik weet ook dat die wolken vroeg of laat wegdrijven. Hoelang dat nog gaat duren, daar heb ik geen idee van. Wat ik wel weet, is dat ik zonder die lichtpuntjes al lang had gestopt met wandelen.

Het ga je goed, Hugo Nyssens

Je zult dit wellicht nooit lezen. Het is namelijk heel onwaarschijnlijk dat ik dit ooit aan iemand anders toon, laat staan dat ik het zal publiceren. Je kunt je dus afvragen waarom ik dan toch de moeite neem om dit te schrijven, want deze brief zal jou nooit bereiken en tegelijkertijd wil ik eigenlijk ook geen woorden meer aan je vuilmaken. Anderzijds is het toch nodig dat ik mijn gevoelens tegenover jou uiteenzet, opdat ik eindelijk rust kan vinden.

Die gevoelens zijn zoals je zelf wel weet niet al te positief. Toen ik ongeveer acht jaar was, heb ik nog letterlijk tegen je gezegd dat ik je haatte in het bijzijn van je eigen moeder. Het is maar dat je het weet, maar die haat tegenover jou zit nog altijd heel diep in mij geworteld. Het is namelijk door jou dat ik ben opgegroeid zonder vaderfiguur, dat ik amper mensen toelaat in mijn leven, dat ik helemaal verstijf elke keer ik geconfronteerd word met agressie. Het is door jou dat ik mijn hele leven in angst heb geleefd. Maar dat sta ik nu niet meer toe

Ik vreesde constant dat je ooit aan mijn deur zou staan, om mij, mijn broer of mijn moeder iets aan te doen. Ik zag jou als een grote bedreiging die ons allemaal zomaar kapot kon maken. Maar nu ik erover nadenk ben je niets meer dan een zielig, waardeloos ventje dat verschrikkelijke keuzes heeft gemaakt in zijn leven. Ik ben niet meer bang. Een paar maanden geleden was ik nog onzeker of ik deze oorlog nog wel zou  overleven, maar nu besef ik dat jij die al lang verloren hebt.

Dat ik af en toe nog pijn en verdriet voel is geen teken van zwakte, zoals ik eerder wel dacht; het is een teken van menselijkheid. Ik ga mijn gevoelens niet meer onderdrukken, want zo laat ik toe dat je mij zelfs na al die jaren opnieuw kunt kwetsen. Het cliché luidt ‘What doesn’t kill you makes you stronger’. Wel, noch jij noch mijn herinneringen aan jou zijn erin geslaagd om mij de moed te doen opgeven. Het wordt maar eens tijd dat ik vrede sluit met wat je ons hebt aangedaan, want ik kan er alleen maar sterker uit komen.

Ik heb maandenlang gevloekt op de impact die je na al die tijd nog altijd op mij uitoefende, maar nu besef ik dat diezelfde impact mij wel gemaakt heeft tot de persoon die ik nu ben. Een persoon die achter zijn principes blijft staan, een persoon die anderen rondom zich respecteert, een persoon die een ander nooit bewust of onterecht kwaad zou doen. Een persoon die compleet het tegenovergestelde is van wat jij ooit bent geweest.

Ik realiseer me nu dat die impact die ik zo hard verloochende al heel mijn leven merkbaar was. Alleen wilde ik niet toegeven dat alle schade die jij ons berokkend hebt ook positieve gevolgen kon hebben. Begrijp me niet verkeerd, ik haat je nog steeds en ik veroordeel nog altijd alle vreselijke keuzes die je hebt gemaakt, maar door jouw onvergeeflijke misdaden weet ik nu wel hoe het niet moet. Alle miserie die jij hebt veroorzaakt heeft ervoor gezorgd dat ik een goed leven wil leiden, mijn kinderen later een degelijke opvoeding wil bieden en daden van vriendschap en liefde nooit vanzelfsprekend zal achten.

Ik heb alle reden om je te verachten en van je te walgen, en dat doe ik ook. Maar toch kan ik alleen maar hopen dat je zo snel mogelijk weer op het rechte pad terechtkomt. Ik zal je nooit vergeven en zal dus ook nooit meer in je leven komen, maar je hoeft je leven ook helemaal niet voor mij te verbeteren. Erken je fouten en leer eruit, zodat je niemand rondom jou nog zoveel pijn hoeft te brengen als je ons hebt gebracht. Dus hoe hard ik je ook haat en hoeveel ik je ook verwijt, hoop ik toch oprecht dat je het goed stelt.

Het ga je goed, Hugo Nyssens.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s