Schuldig tot het tegendeel bewezen is

Click here to read this story in English.

schuldig tot het tegendeel bewezen is

Als ge achttien wordt, krijgt ge opeens veel meer vrijheid: ge wordt vrij om alleen te wonen, met de auto te rijden, te trouwen, te stoppen met school en direct te gaan werken, of – als ge volledig zot zijt in uwe kop – verder te gaan studeren aan de unief of hogeschool. Maar al die nieuw verkregen vrijheid kan u ook heel gemakkelijk worden afgepakt. Er heeft mij bijvoorbeeld nooit iemand uitgelegd hoe belastingen werken, maar ik weet wel dat als ik ze niet betaal, ik in ’t gevang vlieg. ’t Zelfde voor marihuana: als ze zo’n onschuldig plantje bedoeld voor puur persoonlijk gebruik om efkes te ontsnappen aan alle shit die op deze klotewereld gebeurt op uw kamer vinden, moogt ge er zeker van zijn dat ge drie tellen later een proces aan uw been hebt. Maar de reden dat ik hier achter de tralies zit, is nog veel onnozeler dan de twee die ik juist vernoemd heb. Mijn leven is al voorbij nog voor het moet beginnen, gewoon omdat ik mijn lief graag zie. Ik voel u al denken: ik ben hier waarschijnlijk het verhaal van ne stalker aan ’t lezen of van een of andere misogyne verkrachter. Kijkt, ge moogt geloven wat ge wilt, maar ik kan u verzekeren dat ik nooit iets gedaan heb wat zij niet wou. Ik heb mijn Saartje altijd met respect behandeld, zoals het nen echten gentleman betaamt. Ik heb haar nooit tot iets verplicht, noch heb ik haar ooit mishandeld, minderwaardig laten voelen, of gemanipuleerd. Zij zag mij graag net zoals ik haar ook graag zag. Waarom zit ik dan in dit godverdomse hellegat, vraagt ge u af? Dat komt vooral door dat klotesysteem hier, want dat heeft beslist dat Saartje ‘te jong’ is voor mij. We waren al samen vóór mijn achttiende en ‘t was duidelijk wederzijds, maar dat kon de rechter blijkbaar niks schelen. ’t Is niet omdat zij nog minderjarig is dat ik een of ander seksueel gefrustreerd roofdier ben op zoek naar jonge, beïnvloedbare meiskes. Saartje is juist heel volwassen voor haar leeftijd. ’t Probleem is dat haar moeder daar anders over denkt. Dat onmens staat haar gewoon niks toe. Ze mag niet uitgaan, niet drinken, geen lief hebben … ’t Is dan ook geen wonder dat zij het was die mij had aangegeven bij de flikken nadat ze ons allebei knuffelend in Saartje haar bed betrapte. We hadden zelfs niet gevreeën of zo – Saartje voelde zich daar nog niet klaar voor – ze lag gewoon schattig in mijn armen, zonder dwang en met al haar kleren nog aan. Toch vond haar moeder dat om de een of andere reden choquerend genoeg om mij van pedofilie te beschuldigen en mij voor de rechter te slepen. En ze heeft nog gelijk gekregen ook! Daarom zit ik hier nu weg te rotten tussen de verkrachters, mensenhandelaars en seriemoordenaars. ’t Ergste is dan nog da’k veel slechter word behandeld dan die zware criminelen hier. Ik weet niet hoe, maar blijkbaar was er al vóór mijn aankomst geweten wat ik zogezegd ‘misdaan’ had. Natuurlijk hadden de gevangenen en cipiers maar de halve waarheid gehoord. Ze zijn hier ook niet direct van plan om naar mijne kant van ’t verhaal te luisteren, dus trekken ze allemaal direct de conclusie da’k ne perverse kinderverkrachter ben. Daarom toont er hier nooit iemand iets van compassie voor mij, integendeel. Mijn celgenoten spuwden in mijn gezicht, ze sloegen en stampten mij waar ze mij maar konden raken, en ‘t aantal keren dat iemand mij ‘een koekske van eigen deeg’ heeft willen geven door mij te verkrachten kan ik al niet meer op mijn twee handen tellen. De cipiers wisten daar natuurlijk van, maar ’t is maar op ’t moment da’k klacht ben gaan indienen bij de directie dat ze een maatregel hebben getroffen. En wat voor een maatregel! In plaats van de geweldplegers aan te pakken, heb ik weken in een isoleercel gezeten zonder enig sociaal contact. ‘Voor mijn eigen veiligheid, totdat de andere gevangenen een beke zijn afgekoeld’ was ‘t excuus van de directie. Veiligheid, mijn kloten! Nadat ik dus weken eenzaam heb afgezien in een kale, kleine cel, ben ik dan uiteindelijk vrijgelaten. Enfin, ‘vrijgelaten’ is misschien een groot woord, want ‘k zit nog altijd in ‘t gevang, maar ik mag al terug onder de mensen komen. Praise the fucking lord! Als ik de indruk wek ironisch te zijn, dan is dat ook zo. Ge hebt waarschijnlijk ook gemerkt da’k mij vooral niet inhou qua taal en frustraties. Ik ben dan ook fucking gefrustreerd. Fucking gefrustreerd door onze maatschappij die ongepast taalgebruik minder acceptabel vindt dan onschuldige gevangenen, door ons klotegerechtssysteem, door dat kutwijf dat zich de moeder van Saartje noemt, door alle shit die ik de afgelopen maanden heb moeten doorstaan, door het feit dat ik hier niet de enige onschuldige ben. Hoeveel mensen hier zitten die ook vals beschuldigd zijn, dat gaat ge nooit geloven. Er zijn natuurlijk ook mensen die liegen over hun onschuld, zo naïef ben ik nu ook weer niet. Maar geloof mij: ik zie het als iemand hier onterecht vastzit. Die herkenbare wanhoop en dat ongeloof in hun stem en blik kunt ge gewoon niet naspelen; of ge moet al ne serieus goeien acteur zijn.  Maar daar trekken ze zich hier geen kloten van aan. Hier zijt ge schuldig tot het tegendeel bewezen is. Dat tegendeel kan alleen bewezen worden als een cipier u ’s ochtends komt wakker maken om te zeggen dat ze zich vergist hebben en u vrijlaten. Maar ja, dat gebeurt natuurlijk niet vaak. Als het dan toch gebeurt, zijt ge dikwijls al een paar jaar van uw leven kwijt en probeer dan maar es opnieuw te beginnen. Met een beetje geluk geloven de mensen dan wel in uw onschuld, maar veel vaker blijven ze zich koppig vastklampen aan het idee dat ge wèl schuldig zijt, dat ge het gerecht op de een of andere manier hebt kunnen manipuleren en uw vrijlating door chantage, omkoping of dreigementen hebt kunnen afdwingen. En ondertussen lopen degenen die hier echt zouden moeten zitten nog altijd vrij rond. Ik heb het over die rijke wereldleiders, politici en CEO’s die oorlogen ontketenen, de dood van duizenden op hun geweten hebben, of mensen bedriegen en uitbuiten, terwijl zijzelf de privileges van hun buitensporige decadentie blijven ervaren. ’t Is godverdomme om ziek van te worden. Terwijl die échte misdadigers hun schandalige leventjes kunnen voortzetten, moet ik hier nog vijf jaar wegrotten. Alleen. Mijn familie en mensen die ik als vrienden beschouwde willen mij niet meer zien en alle contact met Saartje is mij verboden. ’t Is daarom dat ik u dit laat lezen. Ik wil dat mijn verhaal verspreid wordt, zodat de mensen actie gaan ondernemen en dat onschuldigen als ik daardoor zo snel mogelijk bevrijd worden. Ik zie af. Er gaat genen dag voorbij of ik denk met heimwee terug aan de tijd toen alles nog goed ging, toen Saartje en ik nog samen naar het pretpark of naar de kermis konden gaan, toen we elkaar nog alles konden vertellen, toen ik haar nog elke woensdagmiddag tussen de ouders kon opwachten aan de basisschool en ze huppelend met haar boekentasje naar mij toekwam om later samen op pad te gaan. Ze is misschien maar elf jaar, maar ze weet beter dan eender welke vrouw hoe ze mij gelukkig moet maken.

Advertisements

One thought on “Schuldig tot het tegendeel bewezen is

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s