American Horror Story: Roanoke

Click here to read this post in English.

Deze recensie is zo goed als spoilervrij. Het is de bedoeling dat zo te houden, dus gelieve geen spoilers achter te laten in de reacties.

ahs-roanokeNa een aantal teleurstellende seizoenen is de anthologieserie American Horror Story er eindelijk weer in geslaagd haar kijkers te verrassen met een entertainend en origineel verhaal. Het zesde seizoen, ondertiteld Roanoke, is naar oude gewoonte lichtjes verbonden met de andere seizoenen van de serie, maar volgt voor de rest een totaal ander verhaal. De cast blijft zoals altijd grotendeels dezelfde. Wel vertolken de acteurs allemaal rollen verschillend van degene die ze in vorige seizoenen hebben gespeeld.


American Horror Story: Roanoke
vertelt het verhaal van Shelby Miller (Lily Rabe) en Matt Miller (André Holland), een koppel dat een eeuwenoud huis koopt tegen een spotgoedkope prijs. Dit is echter duidelijk niet naar de zin van enkele lokale bewoners. Wanneer Shelby het tanden ziet regenen en ’s avonds bijna verdronken wordt door een onbekende, meent ze dat die bewoners hen willen afschrikken opdat ze het huis zouden verlaten. Om Shelby te beschermen tijdens zijn afwezigheid, vraagt haar man Matt zijn zus Lee Harris (Adina Porter) tijdelijk bij hen in te trekken. Door haar ervaring als politieagente komt Lee aanvankelijk over als een ijzersterke vrouw die voor niets of niemand wijkt. Haar alcoholverslaving laat echter ook haar kwetsbare kant zien en vormt tevens een risico voor de voogdij van haar dochter.

Nadat het trio enkele dagen in hetzelfde huis is verbleven, blijkt dat de eigenaars niet getreiterd worden door boosaardige buurtbewoners, maar door een horde dode kolonisten. Deze groep ondoden onder leiding van The Butcher (Susan Berger) had zich eeuwen geleden gevestigd op het grondgebied waar het huis van de Millers zich bevindt. Tijdens de bloedmaan is de kolonie sterk genoeg om op te staan uit de dood en het huis binnen te gaan om de huidige bewoners brutaal en genadeloos te vermoorden.

ahs-the-butcher

Het klinkt misschien allemaal wat cliché: een getrouwd koppel dat een huis koopt om elders opnieuw te beginnen, opeens gebeuren er allerlei paranormale dingen en blijkt het om dodelijke geesten te gaan. Het enige wat nog ontbreekt is een hond die het gevaar op voorhand al geroken had en onophoudelijk begint te blaffen. Toch beschikt dit seizoen over een heel originele, creatieve troef: in de serie is nog een andere, fictieve serie verwerkt. De Millers vertellen hun verhaal in een documentaireserie genaamd My Roanoke Nightmare, terwijl hun getuigenissen worden nagespeeld door acteurs. Zo worden de rollen van Shelby, Matt, Lee en The Butcher respectievelijk vertolkt door professionele acteurs Audrey Tindall (Sarah Paulson), Dominic Banks (Cuba Gooding Jr.), Monet Tumusiime (Angela Bassett) en Agnes Mary Winstead (Kathy Bates). De heruitvoering van de acteurs wordt op gepaste momenten onderbroken door de Millers om hun exacte gevoelens te beschrijven of bepaalde daden nader te verklaren.

Op die manier krijg je als kijker een heel ander soort fictie dan je gewend bent: de vierde wand wordt constant doorbroken door de kijker eraan te doen herinneren dat wat de acteurs spelen niets meer is dan een dramatische heruitvoering van de ervaringen van de Millers. Ook groeit daardoor een sterk gevoel van onbetrouwbaarheid naarmate het verhaal vordert. Je weet namelijk nooit zeker wat er echt in dat huis is gebeurd, want daar bestaan geen beelden van. Wat je als kijker te zien krijgt is wat de drie familieleden zelf beweren dat er gebeurd is. Gebeurtenissen die hen in een slecht daglicht kunnen plaatsen, houden ze dus voor zichzelf en blijven dan ook geheim voor zowel de kijker als voor de makers van My Roanoke Nightmare. Ook bestaat er de kans dat ze alles hebben verzonnen en gewoon op tv wilden verschijnen.

Deze inventieve documentairestijl is ook een uitdaging voor het deel van de cast dat – althans in het eerste deel van het seizoen – niets anders hoeft te doen dan voor de camera zitten en spreken. Als er echter iets is waarop je steeds kan rekenen bij
American Horror Story, is het een bekwame cast. Lily Rabe, André Holland en Adina Porter bewijzen allemaal dat ze getalenteerd genoeg zijn om indrukwekkend ahs-lee-harriste acteren puur door middel van intonatie en gelaatsuitdrukkingen. Verder plaatst de filmstijl de corruptie van reality-tv en de filmindustrie in het algemeen op de voorgrond. De crew van My Roanoke Nightmare lijkt de Millers misschien met respect en compassie te behandelen, maar geeft in feite niets om hen: de makers willen gewoon kijkcijfers binnenhalen. Al wat sensationeel genoeg is om kijkers te lokken, wordt gebruikt in het programma. Er wordt dan ook geen rekening gehouden met hoe de Millers zich daarbij voelen.

De duistere kant van Hollywood komt vooral tot uiting in het tweede deel van het seizoen, wanneer het verhaalgewijs een drastische wending neemt. Zo’n wending is altijd riskant, maar is in het geval van Roanoke een zeer geslaagde poging om het verhaal vooruit te helpen en interessant te houden. Ondanks de twist blijft het dan ook een duidelijk, samenhangend verhaal. Dit was bijvoorbeeld niet het geval bij het vorige seizoen Hotel. Daarin waren er twee van elkaar losstaande verhaallijnen die uiteindelijk op een geforceerde manier aan elkaar werden verbonden.

Dat dit seizoen wellicht het beste is dat American Horror Story ooit heeft uitgebracht, wil niet zeggen dat het volmaakt is. Het programma is altijd al gekenmerkt geweest door onafgewerkte verhaallijnen. Ook Roanoke ontsnapt niet aan verschillende gaten in haar plot. Over het algemeen zijn de personages voldoende uitgewerkt en geloofwaardig. De meeste beslissingen die ze nemen zijn dan ook realistisch, maar af en toe handelt een personage toch onnatuurlijk simpelweg om het verhaal op de gewenste manier te laten verlopen. Ook niet alle elementen in het verhaal zijn even geslaagd. De subplot over twee verpleegsters die hun patiënten vermoorden en met bloed de initialen van hun slachtoffers op de muur kladden om het woord ‘murder’ te vormen is bijvoorbeeld zowat de domste verhaallijn in de geschiedenis van het horrorgenre. Daarbovenop is die subplot volledig belangeloos voor het hoofdverhaal.

American Horror Story: Roanoke is dus verre van perfect, maar dat mag je ook nooit verwachten van dit programma. Het is geen geheim dat deze serie geen kwaliteitsprogramma is. Dat weten professionele critici, de kijkers en de makers zelf ongetwijfeld ook. Het is eerder een ‘guilty pleasure’ dat er soms in slaagt te entertainen en soms grandioos faalt. Roanoke is echter een uitschieter in het rijtje van seizoenen en geeft zo ook hoop op een rooskleurige toekomst voor de serie. Met een beetje geluk daalt het programma niet meer in kwaliteit en kunnen we catastrofale seizoenen als Freak Show en Hotel voor altijd achter ons laten.

7/10

American Horror Story – Ryan Murphy
10 afleveringen
FX Networks, 2016
Senne Adam

Advertisements

One thought on “American Horror Story: Roanoke

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s