Lesgeven is dodelijk

Click here to read this story in English.

blood-with-pen
Bron: http://www.amnestyindia.org

Er was niets zo erg als een achtste lesuur op een vrijdag, vooral als de les ook nog eens werd gegeven door Vandenberghe. Hij was niet alleen oersaai, maar ook de tiran van de school. Anderen vernederen en kleineren was een van zijn favoriete bezigheden en dat bleek vooral als je in een bijzonder kleine klasgroep zat, zoals bij Roxanne, Michael, Charlotte en Thomas het geval was. Roxanne zag nog het meest af van iedereen. Chemie kon haar al zo weinig schelen en dan moest uitgerekend Vandenberghe haar dat vak aanleren tijdens haar laatste schooljaar. Ze maakte er tijdens de lessen dan ook geen geheim van dat ze allesbehalve blij was met die situatie: de vernederingen die zij door Vandenberghe te verduren kreeg, kreeg hijzelf dubbel en dik terug. Ze moest het echter niet zo lang meer volhouden: over een paar weken begonnen de eindexamens en daarna zou ze de middelbare school eindelijk achter zich kunnen laten. Concrete plannen voor volgend jaar had ze nog niet, maar dat vond ze ook nog niet per se nodig. Roxanne leefde liever van dag tot dag. Zo wist ze ook nog niet wat ze morgen zou doen, maar straks zou ze wel iets gaan drinken met een paar vrienden van haar. Dat was net iets leuker dan Vandenberghes theoretische uitleg over methanol en ethanol. Ja, zelfs alcohol kon hij saai doen klinken, wat Roxanne ergens wel indrukwekkend vond.

‘Charlotte, herhaal eens even mijn laatste zin,’ zei Vandenberghe geïrriteerd.
Charlotte legde snel haar gsm aan de kant en antwoordde met een serieuze blik: “Als ik het mij goed herinner was uw laatste zin: ‘Charlotte, herhaal eens mijn laatste zin.’”
Dit antwoord werd gevolgd door gegniffel van de drie andere leerlingen terwijl Vandenberghe met zijn ogen draaide.
‘Ik zou je kunnen laten nablijven omdat je de leraar net belachelijk hebt gemaakt, maar ik weet ondertussen al dat het niet je bedoeling was om grappig te zijn en dat je dat antwoord echt meende. Ik heb me echt al dikwijls afgevraagd hoe jij in het zesde middelbaar bent geraakt, Charlotte, weet je dat?’
‘Tja, toch zit ik hier. Ik zal je nog iets vertellen: het is zelfs al de derde keer dat ik in het zesde jaar zit, wat zeg je daarvan?’ antwoordde ze oprecht trots. Het was moeilijk om geen medelijden te hebben met Charlotte en haar ongelooflijke eenvoud. Roxannes theorie was dat de blonde haarverf tot in het hoofd van Charlotte was gedrongen en nu zowat elke resterende hersencel aan het aantasten was. Ze kon niet geloven dat iemand van nature zo dom kon zijn en dat ging er bij Vandenberghe ook niet in.
Hij slaakte een diepe zucht en klaagde: ‘Waarom doe ik zelfs nog moeite? Aan wat voor een klas geef ik hier ook les? Van de vier leerlingen lijkt er een geen brein te hebben, een andere is een punkrocker met een veel te grote mond,’ zei hij tegen Roxanne die het verwijt als een compliment opvatte, ‘en dan is er nog de ijdeltuit die verliefd is op zijn eigen afgetrainde lichaam,’ rondde hij zijn tirade af toen hij Michael aankeek.
‘Ik kan er toch ook niet aan doen dat er meer calorieën in uw maag zitten dan in de hele supermarkt?’ snauwde Michael.
‘Zeg, kalmeer eens,’ kwam Thomas tussenbeide, ‘meneer Vandenberghe zou jullie misschien sympathieker vinden als jullie wat beter je best deden en het hem niet altijd zo moeilijk maakten!’
Vandenberghe fronste. ‘Je denkt toch zeker niet dat ik jou beter kan verdragen dan die andere snotneuzen hier?’ antwoordde de leerkracht, ‘Ik heb jou niet vernoemd omdat ik het zelfs niet de moeite waard vond om jouw naam uit te spreken. Jij bent nog de ergste van iedereen! Niemand houdt van een slijmbal, Thomas. Het wordt dus stilaan tijd dat je stopt met die zinloze vleierijen. Je bent een echte gatlikker!’ Vandenberghe lachte even voor hij verderging: ‘Ik heb trouwens gehoord dat je dat laatste in jouw geval heel letterlijk mag nemen.’
De vierkoppige klas keek haar leraar vol ongeloof aan. Roxanne vond het tijd om te reageren: ‘Wauw, nu maak je ook nog eens homofobe grappen. En ik die dacht dat mijn beeld over jou niet lager kon zakken!’
‘Kom aan, je gaat die snob nu toch niet verdedigen, zeker? Ik wist niet dat jullie zo goed overweg konden?’ reageerde de leraar.
‘Dat is ook niet zo, maar ik zal wel altijd opkomen voor mensen die onderdrukt worden door bevoorrechte eikels als jij!’
‘Mis je de strafstudie al, Roxanne? Anders kan ik wel iets regelen, hoor!’
‘Doe wat je niet laten kunt,’ antwoordde Roxanne met opgeheven schouders. Op het moment dat Vandenberghe om haar schoolagenda wilde vragen, ging zijn gsm af.
‘Jezus, wat wil die nu weer?’ zuchtte hij. De leraar beval zijn leerlingen om zich in stilte bezig te houden terwijl hij even de klas uitging. Hij nam de telefoon op en na een simpele ‘Wat is ‘t?’ als begroeting sloot hij de deur van het lokaal achter zich. Kort daarna sprong Roxanne recht, begaf zich naar de fles pure alcohol die Vandenberghe tijdens de les gebruikt had en gaf Charlotte de opdracht om op de uitkijk te staan.
‘Wat moet ik zeggen als hij eraan komt?’ wilde Charlotte weten.
“Gewoon ‘hij komt eraan’ zal volstaan,” zei Roxanne.
‘Dat is maar saai, niet? Kunnen we geen vogelgeluid afspreken, zoals in de films?’
Roxanne zuchtte diep: ‘Welja, kies anders maar uit een kieken en een uilskuiken, die twee zullen je goed afgaan.’
Michael onderbrak hun gesprek: ‘Zo puur zal die alcohol niet echt goed smaken.’
‘Ze is dan ook niet voor mij,’ antwoordde Roxanne terwijl ze de alcohol naar de koffiekop van haar leraar schoof. Michael schudde lachend het hoofd. Als bleek dat Vandenberghe tijdens de lesuren stiekem alcohol in zijn koffie mengde, zou hij op staande voet worden ontslagen. Dit was de ideale kans om die theorie om te zetten in de praktijk.
Thomas had echter zijn twijfels: ‘Zouden we dit wel doen? Als uitkomt dat wij hierachter zaten, zullen we serieus in de problemen komen.’
‘Nu niet flauw doen, hè,’ zuchtte Michael, ‘Je hebt toch ook gezien hoe hij je daarnet vernederde? Vandenberghe is niet geschikt om les te geven en hoe sneller hij hier weg is, hoe liever. Niemand zal hem missen. Werkelijk iedereen haat hem hier, dus als er ooit twijfel zou bestaan over wie die alcohol in zijn koffie heeft gegoten, wordt het ons woord tegen het zijne. Niemand zal partij trekken voor die klootzak, geloof me.’
Thomas keek bedenkelijk. Hij wist dat dit niet het juiste was om te doen, maar het voelde op dat moment wel aan als de enige juiste beslissing.
‘Is het wel drinkbare alcohol?’ vroeg hij.
Roxanne las het sobere etiket dat de school er zelf had opgeplakt voor: ‘Methanol, CH3OH. Jij bent hier de slimste, is het drinkbaar of niet?’
Thomas knikte bevestigend, waarna Roxanne de helft van de koffiekop leeggoot in de bloempot achter zich en de resterende koffie aanlengde met pure methanol.
Kort daarna deed Charlotte haar schrikken: ‘TOK TOK TOK TOK!’
De anderen keken haar vragend aan.
‘Wat krijg jij nu weer?’ vroeg Michael verbaasd.
‘Tja, ik wist niet hoe een uilskuiken klonk, dus ben ik maar voor het kieken gegaan. Hij komt eraan!’
Roxanne rolde met haar ogen en nam zo snel als ze kon plaats op haar stoel. Wanneer iedereen neerzat kwam Vandenberghe het lokaal binnen. Hij was net zeer vriendelijk zijn telefoongesprek aan het afronden: ‘Haal het de volgende keer niet meer in je hoofd om mij tijdens de schooluren te bellen. Ik heb belangrijkere dingen te doen dan naar jouw gezeur te moeten luisteren! Dag mama.’
Nadat hij had afgelegd keek hij de verdacht stille klas achterdochtig aan. Voordat hij vroeg wat er aan de hand was, wilde hij eerst zijn dorst lessen met de koffie die op zijn bureau stond. De leerlingen probeerden heel hard om een neutraal gezicht te behouden terwijl hun leraar het alcoholische mengsel naar binnen goot en meteen daarna weer uitspuwde. Hij wierp zijn ogen op de fles methanol en zag dat er een aanzienlijke hoeveelheid verdwenen was.
Met een knalrood hoofd richtte hij zich tot zijn leerlingen: ‘Hebben jullie je verstand verloren? Weten jullie wel hoe gevaarlijk dat is? Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt! Wie denken jullie wel dat jullie zijn? Bende vuile snotn…’ Vandenberghe werd opeens kortademig. Hij greep naar zijn hart – blijkbaar bezat hij dat dan toch – en probeerde iets uit te spreken, maar dat lukte hem niet. Thomas, Charlotte, Michael en Roxanne keken machteloos en geschokt toe hoe hun leraar op de vloer neerviel en daar onbeweeglijk bleef liggen.

Het bleef voor een paar seconden stil. De vier leerlingen keken elkaar kort aan en richtten hun ogen dan weer op hun onbeweeglijke leraar. Daarna doorbrak Roxanne de stilte met een zachte ‘Fuck’, gevolgd door een plots en paniekerig gekrijs van Charlotte. Michael bedekte snel haar mond met zijn hand en probeerde haar te kalmeren: ‘Shhhht, Charlotte! Als iemand ons hoort, zitten we nog dieper in de problemen!’
Roxanne liep naar Vandenberghe toe om zijn ademhaling en hartslag te controleren. Beide waren niet meer aanwezig. Thomas had heel die tijd niets gezegd. Roxanne zag hem bevend en vol angst naar het lichaam staren.
‘Jij zei dat methanol drinkbaar was!’ beet ze hem toe.
‘M-maar dat is ook zo!’ verdedigde hij zichzelf angstig.
Roxanne raadpleegde met een bezorgde blik de computer op Vandenberghes bureau om informatie over methanol te vinden.
‘Verdomme, Thomas,’ zei ze wanhopig,’ Ethanol is drinkbaar, methanol is juist giftig!’
Thomas reageerde paniekerig: ‘Ja, sorry! Dan heb ik die twee door elkaar gehaald of heeft Vandenberghe het gewoon verkeerd uitgelegd.’ Hij haalde even diep adem om te kalmeren en helder te kunnen nadenken voor hij verderging: ‘Hoe dan ook, het duurt een aantal uur vooraleer je iets van methanolvergiftiging merkt, dus hij kan daar niet aan gestorven zijn. Waarschijnlijk had hij een zwak hart en heeft hij zich ongezond opgewonden. Het kan onmogelijk aan de alcohol gelegen hebben, daar ben ik zeker van!’
Roxanne viel hem meteen in de rede: ‘Dat maakt niets uit! Mijn vingerafdrukken staan zowel op de fles methanol als op de kop koffie. Als er een onderzoek wordt gestart, zal uitkomen dat ik hem heb willen vergiftigen waar jullie bij waren en dan vliegen we allemaal de bak in!’
‘Dat gaat niet gebeuren,’ onderbrak Michael haar, ‘Thomas en ik zijn nog niet volwassen, dus de enigen die in de gevangenis zullen belanden zijn jij en Charlotte!’
‘Wauw, bedankt voor die hoopgevende woorden, Michael!’ riep Roxanne verwijtend.
Michael was altijd al tactloos en egocentrisch geweest. Voor de rest was hij geen slechte jongen, maar die twee eigenschappen zorgden ervoor dat hij slechts bij een beperkt aantal mensen geliefd was. Niet dat hem dat veel kon schelen: mensen die hem niet mochten konden hem gestolen worden. Zijn egocentrisme kon echter wel voor ongemakkelijke situaties zorgen, daar was Charlottes plots toegenomen paniek een goed voorbeeld van.
‘Oh my God, ik mag niet naar de gevangenis,’ jammerde ze, ‘Die foto’s die ze daar nemen bij je aankomst zien er nooit goed uit! Wat als mijn mugshot op de een of andere manier verspreid wordt? Ik mag er niet aan denken dat iemand me zonder make-up ziet, om dan nog maar te zwijgen over die lelijke pakken! Oranje is echt mijn kleur niet!’
Thomas gaapte haar met ongeloof aan. ‘Onze leraar ligt dood op de vloer en het enige waar jij aan kan denken is hoe je eruit zal zien achter de tralies. Niet te geloven!’
Op dat moment ging net de deur open. Thomas, Roxanne, Charlotte en Michael gingen meteen op een rijtje naast elkaar voor het lichaam staan. Ze zagen een knappe jongeman het lokaal binnenstappen. Het was meneer De Coninck.
‘Ik hoorde iemand schreeuwen en ben onmiddellijk naar hier gekomen. Is alles oké?’
De leerlingen bleven even nerveus voor zich uitkijken. ‘Ja hoor,’ antwoordde Roxanne uiteindelijk.
Meneer De Coninck keek hen nieuwsgierig aan. ‘Waarom doen jullie zo raar? Waar is jullie leerkracht?’
‘Naar de wc,’ zei Charlotte.
‘Je ogen zien er rood uit, Charlotte. Heb je geweend?’ vroeg meneer De Coninck oprecht bezorgd.
‘Oh nee, hoor! Ik heb net per ongeluk in mijn ogen gepord toen ik eyeliner aan het aanbrengen was.’
‘Je hebt in je beide ogen gepord?’
‘Tja, je kent me, hè! Een lomper geval dan ik bestaat niet!’ lachte Charlotte nerveus. Meneer De Coninck fronste hevig en kruiste zijn armen.
‘Ga eens terug op jullie plaats zitten, ik wacht hier wel tot jullie leerkracht terugkomt van het toilet.’
‘Dat kan wel nog even duren, hoor,’ reageerde Michael.
‘Hoe zou jij dat nu moeten weten?’
‘Euh … grote boodschap?’ stamelde hij.
‘We hoorden zijn maag hevig tekeer gaan tijdens de les. Het klonk niet bepaald gezond,’ verduidelijkte Thomas.
Meneer De Coninck streelde even door zijn stoppelbaard en bleef het viertal bedenkelijk aankijken.
‘Ik moet nu niet lesgeven, dus ik heb tijd. Neem maar gewoon plaats op jullie stoel en dan ik blijf hier tot jullie leerkracht terug is. Van wie hebben jullie trouwens les?’
Niemand gaf antwoord of verroerde een vin. Het eigenaardige gedrag van de leerlingen begon stilaan op de zenuwen van meneer De Coninck te werken.
‘Goed, als jullie het zo willen spelen zal ik jullie eigenhandig naar jullie plaats moeten brengen.’ Geërgerd naderde hij de groep scholieren die angstig en roerloos voor zich uit staarden. Wanneer de jonge leraar dicht genoeg gekomen was om zijn collega op de vloer te zien liggen, sperde hij zijn ogen wijd open.
‘Meneer Vandenberghe?’ vroeg hij bezorgd. Geen reactie. Met veel ongeloof keek hij de leerlingen een voor een aan. Hij wist niet wat hij moest denken of hoe hij moest reageren. Ze konden hun leraar toch niet echt vermoord hebben? Of wel?
‘Wat hebben jullie ged…’ Zijn woorden werden onderbroken door het geluid van brekend glas, waarna hij bewusteloos neerviel. Wanneer hij de vloer bereikt had, werd duidelijk dat Charlotte hem van achteren had neergeslagen met de fles methanol.
‘Ik raakte in paniek, oké?’ zei ze toen ze zag dat de anderen haar vragend aankeken.
‘Het is oké, je had niet bepaald veel keus,’ stelde Roxanne haar gerust.
‘Dus wat moeten we nu met hem aanvangen?’ vroeg Thomas terwijl hij met zijn hoofd naar meneer De Coninck knikte. De situatie was nu wel wat ingewikkelder geworden. Ondertussen moesten ze ongezien van het lijk afraken en daarbovenop nog eens vermijden dat de vijfde ooggetuige hen zou verraden.
Michael dacht het perfecte plan te hebben gevonden: ‘We zouden meneer De Coninck verantwoordelijk kunnen stellen voor de dood van zijn collega. We zeggen dat er een discussie tussen hen twee uit de hand was gelopen, waardoor Vandenberghe zo kwaad werd dat hij een volle fles methanol kapot sloeg op het hoofd van meneer De Coninck en zijn hart het uiteindelijk begaf door alle ophef.’
‘Maar dat zou niet verklaren waarom zowel Charlottes vingerafdrukken als die van mij op de bovenkant van de fles staan,’ argumenteerde Roxanne.
‘Ieder van ons zou dan trouwens medeplichtig zijn aan onvrijwillige doodslag omdat we de hulpdiensten niet meteen hebben verwittigd,’ vulde Thomas aan.
‘Plus, meneer De Coninck is veel te heet om in de gevangenis te belanden,’ besloot Charlotte. Dat laatste werd bevestigd met geknik van Thomas en Roxanne, alsook van Michael.
‘Da’s waar, hij zou zelfs mij doen twijfelen,’ zei hij.
Inziend dat ze het zich niet konden permitteren om te treuzelen, spoorde Roxanne de groep aan om hun aandacht erbij te houden.
‘Oké, genoeg gegeild op de hete leraar. We moeten ervoor zorgen dat hij ons niet meer kan dwarsliggen wanneer hij bijkomt. Voorlopig kan de kast als een goede oplossing dienen.’
‘Daar zal ik wel voor zorgen,’ stelde Thomas voor, ‘Ik heb de meeste ervaring met kasten, ik heb er zelf zestien jaar lang in gezeten.’
Terwijl Thomas meneer De Coninck naar de andere kant van het lokaal sleurde en hem opsloot in de kast, overlegden Michael, Roxanne en Charlotte wat ze met het lijk zouden doen. Iedereen had eventuele naschoolse plannen ondertussen al afgezegd, want tijdens of zelfs nog kort na de schooluren zouden ze nooit ongezien het gebouw kunnen verlaten met een dood lichaam. Ze zouden nog een paar uur op school moeten blijven om ze daarna te verlaten als het donker werd. Voordat ze het lijk in de auto van Charlotte zouden vervoeren, gingen ze het eerst in een gordijn wikkelen om geen DNA achter te laten, dat had Michael in een tv-serie gezien. Uiteindelijk zouden ze het lichaam verbranden, opdat alle vingerafdrukken van het lichaam zouden verdwijnen en het moeilijker zou worden om het te identificeren. Meneer De Coninck was een zorg voor later.
‘Zie ons hier nu bezig,’ zei Michael cynisch, “Als we later ons cv moeten opstellen, schrijven we ‘moorden verdoezelen’ dan beter bij vaardigheden of interesses?”
‘Hangt ervan af of je dit leuk vindt om te doen of niet,’ reageerde Thomas, ‘Dit is trouwens geen moord, maar doodslag. Er is nooit sprake geweest van voorbedachten rade.’
‘Doodslagen verdoezelen, dan. Ik zal het onthouden. Ik zie dan nog wel of ik het als een vaardigheid of interesse beschouw.’
Charlotte vond deze conversatie niet bepaald gezellig en kwam tussenbeide: ‘Jongens, alsjeblieft! Kan het iets serieuzer? Jullie maken me bang …’
‘Sorry als ons verwerkingsproces je niet bevalt,’ antwoordde Michael sarcastisch, ‘het gebeurt niet elke dag dat we een moord … doodslag plegen.’

*****

De schoolbel was al een kwartier geleden gegaan, dus het kon niet lang meer duren vooraleer iedereen het gebouw verlaten had. Dat was het goede aan een doodslag plegen op een vrijdag: iedereen keek uit naar het weekend en wilde dus zo snel mogelijk weg zijn uit de school. Gelukkig werkte de poetsdienst enkel voor de schooluren en niet erna, dus daar moesten de leerlingen ook geen rekening mee houden. Charlotte had in de tussentijd het lichaam al bedekt met een gordijn. Dat zicht was iets gezelliger dan de doordringende blik van haar levenloze leraar. Roxanne was in het lokaal op zoek gegaan naar een schotelvod en een veegblik of iets dergelijks om de methanol en de scherven op te ruimen. Toen ze een lade van Vandenberghes bureau opende, merkte ze een foto op van haar leraar chemie die een vrouw van ongeveer dezelfde leeftijd omhelsde.
‘Oh nee, het is niet waar,’ zei ze bedrukt, ‘Die klootzak had een vrouw!’
‘Nee, dat meen je niet?’ riep  Charlotte uit met tranen in haar ogen. ‘My God, en daarnet was hij ook nog aan het bellen met zijn moeder. We hebben er niet eens bij stilgestaan dat er waarschijnlijk mensen waren die wèl om hem gaven. Ik ga mezelf dit nooit kunnen vergeven!’
Terwijl Charlotte nogmaals in tranen uitbarstte, probeerde Michael alles te relativeren; uiteraard op zijn eigen, ongewone manier: ‘Je moet zelf wel heel ziek zijn in je hoofd om voor iemand als Vandenberghe te vallen. Zij zal geen haar beter zijn dan haar man. Waarschijnlijk ligt hun vriezer vol dode puppy’s.’
‘Verdomme, Michael …’ zei Roxanne terwijl ze afkeurend met haar hoofd schudde.
‘Wat? Het is niet dat we dit alles zomaar ongedaan kunnen maken, of zo. Wat gebeurd is, is gebeurd en als jullie je nog dieper in de put willen werken, zal ik jullie niet tegenhouden. Maar ik ben niet van plan om me nog slechter te laten voelen dan nodig is. Vandenberghe was een verschrikkelijk man die ervan genoot om anderen te kleineren. Het is misschien niet gepast om te denken dat de wereld beter af is zonder hem, maar het helpt verdomme wel. Dus laat mij dit allemaal op mijn manier verwerken en dan laat ik jullie ook gerust.’
Tijd om te reageren hadden Roxanne en Charlotte niet, aangezien Thomas hen uit het niets waarschuwde: ‘Meneer De Coninck komt uit de kast!’
Verbaasd keken zijn drie klasgenoten om en zagen aan de andere kant van het lokaal de knappe leraar staan met een paperclip in zijn hand. De kast zat vol bundels papier samengehouden door zulke paperclips, maar ze dachten allemaal dat die ontsnappingstruc enkel in films werkte. Razend stapte de leraar naar het viertal toe en sprak met dreigende stem: ‘Jullie zitten zo diep in de problemen!’
Roxanne wist dat ze hem angst moest aanjagen als ze wilde dat hij hen niet zou verraden en stapte naar voren.
‘Bent u daar zo zeker van? Want op dit moment lijkt u dieper in de problemen te zitten dan wij. Voor het geval u het nog niet helemaal doorheeft: wij hebben net onze leraar vermoord, u bewusteloos geslagen en u daarna opgesloten. Ik zou dus zeggen dat u zich momenteel in een veel nadeligere positie bevindt dan wij, want wie weet waartoe wij nog allemaal in staat zijn?’
‘Ik heb jullie gesprekken wel gehoord toen ik in die kast zat, hoor. Ik weet dat het niet jullie bedoeling was om meneer Vandenberghe te doden. Jullie zouden mij niks meer durven aandoen!’
‘Wees daar maar niet zo zeker van!’ Roxanne probeerde haar rol als genadeloze moordenares nog even vol te houden toen haar blik op zijn gsm viel. Zonder waarschuwing tastte ze in de broekzak van haar leraar die te hard geschrokken was om haar tegen te houden en nam de gsm eruit. Wanneer ze zag dat die hun gesprek aan het opnemen was, keek ze meneer De Coninck teleurgesteld aan.
‘Tja, het is nogal dom om je gijzelaar zijn gsm te laten houden,’ zei hij.
Roxanne controleerde snel alle recente oproepen en antwoordde: ‘Het is nog veel dommer om het gesprek met je gijzelnemer gewoon op te nemen als je even goed de hulpdiensten had kunnen verwittigen. Zelfs Charlotte zou daaraan gedacht hebben, nietwaar Charlotte?’
‘Euh … Ja, hoor. Tuurlijk zou ik daaraan gedacht hebben! Dat ligt toch voor de hand?’ reageerde ze zonder veel zekerheid.
‘Wie zegt dat ik de hulpdiensten niet gealarmeerd heb en de oproep daarna gewist heb?’
‘In dat geval zou u zonet niet zo bezorgd gekeken hebben toen ik u met uw eigen fout confronteerde,’ antwoordde Roxanne.
‘Ik werd bewusteloos geslagen en opgesloten nadat ik had ontdekt dat vier leerlingen een collega van mij hadden vermoord. Sorry dat ik het dan even moeilijk heb om helder na te denken.’
Roxanne glimlachte. Ze wist dat ze zich in vergelijking met meneer De Coninck in een gunstige positie bevond. Beseffend dat haar leraar geen poot had om op te staan besloot ze dan maar om zijn gsm in haar eigen broekzak te stoppen. Meneer De Coninck leek echter niet onder de indruk.
‘Tja, dan stap ik maar gewoon naar de politie en dien ik klacht in wegens moord, slagen en verwondingen én diefstal.’ Na deze woorden stapte hij zelfverzekerd naar de deur, maar werd daar tegengehouden door Thomas die een glasscherf van de vloer had opgeraapt en op de hals van meneer De Coninck hield. Onder de indruk door dit onverwachte gedrag keek de rest toe hoe Thomas zijn gijzelaar bedreigde.
‘De dood van Vandenberghe was misschien niet onze bedoeling, maar u bewusteloos slaan toen u een bedreiging vormde was dat wel. Wij zijn bereid om alles te doen zolang we onszelf van een gevangenisstraf of een verblijf in een instelling kunnen sparen, zelfs als dat een extra lijk zou betekenen.’
Meneer De Coninck wilde wel doen alsof hij geen angst voelde, maar hij was te geïntimideerd door de scherf die elk moment zijn keel kon oversnijden.
‘Wat willen jullie van mij?’
‘Uw medewerking,’ antwoordde Thomas, ‘We willen dat u het poetshok opent met uw paperclip, ons helpt deze rommel op te ruimen en daarna met ons ongezien het lijk in de koffer stopt.’
‘Dan word ik medeplichtig.’
‘Zo zijn we zeker dat u geen bedreiging meer zult vormen voor ons.’
Meneer De Coninck keek de leerlingen een voor een aan. ‘Bende psychopaten,’ snauwde hij.
‘Als u dat maar weet,’ antwoordde Roxanne kattig, ‘Hebben we dan een deal?’
‘Het is niet dat ik veel keus heb.’
Roxanne beval Thomas om zijn gijzelaar los te laten. Meneer De Coninck duwde Thomas hard aan de kant en stapte naar het lichaam toe. ‘Ik veronderstel dat jullie de batterij nog niet uit zijn gsm hebben verwijderd?’ vroeg hij aan de jonge criminelen, ‘Jullie hebben een vrouw van haar echtgenoot beroofd, weten jullie nog? Ze zal zich zorgen maken en in het ergste geval laat ze zijn gsm traceren en komt ze hierheen. Dat kan je voorkomen door de batterij eruit te halen.’
Michael deed wat hem verzocht werd, waarna de leraar meer advies gaf.
‘Hopelijk hebben jullie geen plannen voor vanavond, want we zullen hier pas tussen twee en drie uur ‘s nachts buitengaan. Dan is de kans op ooggetuigen het kleinst. Om vijf uur ‘s avonds is iedereen hier zeker weg, dus niemand verlaat dit lokaal voor dat tijdstip. Niemand van ons verlaat trouwens het gebouw zolang meneer Vandenberghes lichaam hier nog ligt. Ik wil namelijk het risico niet lopen dat iemand zomaar de benen neemt. We gaan dus geen eten halen, maar overleven voor vannacht op snoep uit de automaat van de school. Akkoord?’
De anderen knikten allemaal tegelijkertijd. Ze vonden het merkwaardig dat meneer De Coninck het lef had om zich als een leidersfiguur op te stellen nadat hij net door hen werd bedreigd, maar hetzelfde kon natuurlijk over hen gezegd worden. Zij hadden immers het lef om een leraar met geweld en doodsbedreigingen op zijn plaats te zetten. Dat was wel wat meer waard dan een paar dagen strafstudie.
‘Zijn er nog vragen?’ vroeg hij ten slotte alsof hij een alledaagse les wilde afronden.
‘Ja,’ zei Charlotte, ‘Heeft u plannen voor volgend weekend? Er is een nieuwe pizzeria op de hoek van de straat en ik zou die graag eens uitproberen.’
Die vraag werd beantwoord met een onbegrijpende blik van iedereen aanwezig.
‘Wat?’ vroeg Charlotte vervolgens, ‘Ik ben twee jaar ouder dan jullie, het is voor mij echt niet zo raar om hem mee uit te vragen.’
‘Toch wel, Charlotte,’ antwoordde meneer De Coninck, ‘Het is al raar genoeg dat je je leerkracht mee uitvraagt en het feit dat je dat uitgerekend in deze situatie doet maakt het nog veel vreemder. Mijn vriend zou het trouwens ook niet appreciëren als ik met jou naar een restaurant ging.’
Charlotte draaide met haar ogen en zuchtte: ‘Ugh, elke keer ik een aantrekkelijke man tegenkom blijkt hij homo te zijn …’ Ze keek nog snel even naar Thomas en vulde haar zin dan aan: ‘Wat niet wil zeggen dat ik elke homo knap vind.’

*****

Roxanne had altijd al eens ‘s nachts willen inbreken op school om daar met vrienden de nacht door te brengen. Deze nacht zou dus geweldig zijn geweest als ze daar werkelijk met haar vrienden was … en als er geen lijk naast haar lag. Ze probeerde heel hard om er niet aan te denken dat ze net iemand indirect had gedood, maar ze wist goed genoeg dat dat een onbegonnen zaak was. Deze nacht zou haar voor de rest van haar leven achtervolgen en dat was onwaarschijnlijk ook het geval bij de andere vier mensen die haar gezelschap hielden. Ze wist dat zij het al heel moeilijk zou hebben om dit alles voor zichzelf te houden, dus over de betrouwbaarheid van de anderen had ze nog veel meer twijfels. Ze mocht echter niet te veel denken aan de mogelijkheid dat ze ondanks hun waterdichte plan toch in de gevangenis zou belanden.

Het was nu al heel laat geworden en de vijf amateurdoodslagers hadden in de tussentijd alles in orde gebracht voor een snelle verplaatsing van het lichaam: ze hadden het glas en de methanol opgeruimd, vuilzakken meegenomen om later de verbrande resten in te dumpen, Vandenberghes lijk in het gordijn gewikkeld en alle deuren en poorten waar ze moesten doorwandelen geopend. Ze waren helemaal klaar om dit zo snel mogelijk achter de rug te hebben. Wanneer meneer De Coninck gebaarde dat het tijd was om te gaan sprong iedereen gelijktijdig recht. Twee aan twee tilden de leerlingen het lichaam op en volgden hun leraar die voorop liep naar buiten. Voordat ze naar de parking recht tegenover de school stapten, beval meneer De Coninck zijn leerlingen om even achter het muurtje te wachten tot hij zeker was dat er geen andere mensen in de buurt waren. Toen de kust veilig bleek te zijn stak iedereen de straat over richting Charlottes auto. Eenmaal het lichaam in de koffer lag en iedereen had plaatsgenomen in de auto stelde meneer De Coninck een plaats voor waar ze hun lugubere kampvuur konden houden.
‘We hadden toch al een plaats afgesproken?’ protesteerde Roxanne.
‘Op de plaats die ik in gedachten heb komt letterlijk geen kat. Ze is veiliger dan die van jullie, geloof me.’
Meneer De Coninck kon van de gezichten van de scholieren aflezen dat ze het niet helemaal vertrouwden, waarop hij met rollende ogen reageerde: ‘Ik ben al officieel medeplichtig omdat ik jullie net heb geholpen. Ik ga ons nu echt niet verraden.’
Beseffend dat hun leraar een punt had besloten de klasgenoten om toch de route te volgen die meneer De Coninck had voorgesteld.

Uiteindelijk kwamen ze aan op een verlaten open plek in het midden van een bos. Nadat ze genoeg hout hadden gesprokkeld om een degelijk kampvuur te maken haalden ze Vandenberghes lichaam uit de koffer en legden het op de houtstapel. Toen het vuur werd aangestoken zonderde Thomas zich even af terwijl de rest toekeek hoe de vlammen het lichaam van hun dode leerkracht volledig omringden.
‘Poëtisch, niet?’ zei Michael, ‘Nu gebeurt met zijn lichaam op aarde exact hetzelfde als met zijn ziel in de hel.’
‘Als de hel bestaat,’ reageerde meneer De Coninck, ‘zal hij ons daar ongetwijfeld opwachten.’
In elke andere omstandigheid zou dit een gezellig gebeuren zijn, maar de lugubere toets die het kampvuur gekregen had zorgde voor een iets minder aangename sfeer.
‘Mag dit eigenlijk wel?’ vroeg Charlotte om de ongemakkelijke stilte te doorbreken, ‘Is een kampvuur houden zonder vergunning niet illegaal?’
‘Er zijn wel meerdere redenen waarom dit kampvuur illegaal is, Charlotte,’ zuchtte Roxanne. Ze wist niet wat ze erger zou vinden als ze toch in de gevangenis zou belanden: het gevangenisleven zelf of het feit dat ze daar waarschijnlijk weer met Charlotte zou opgescheept zitten.
‘Voor het geval dit nog niet vanzelfsprekend was,’ zei meneer De Coninck, ‘wil ik duidelijk maken dat zodra dit allemaal voorbij is, we doen alsof dit nooit gebeurd is. Vanaf morgen gedragen we ons weer normaal tegenover onszelf, elkaar en de buitenwereld. Vermijd geen contact met elkaar, maar ga ook niet opeens meer contact opzoeken. Elke verandering in jullie gedrag kan als eigenaardig worden beschouwd en dan komt dit binnen de kortste keren uit. Beeld je in hoe je normaal zou reageren als je erachter kwam dat meneer Vandenberghe vermist werd. Net als alle andere leerlingen en leerkrachten op school vonden jullie hem absoluut geen sympathiek man, dus reageer niet te geschokt of verdrietig, maar te weinig emotie tonen of te blij reageren zijn ook zeker geen opties. Probeer thuis desnoods gelaatsuitdrukkingen uit voor de spiegel en kijk dan welke geloofwaardig lijken. Het is belangrijk dat jullie je volledig hetzelfde gedragen als de massa. Hebben jullie dat goed begrepen?’
Michael, Roxanne en Charlotte knikten, waarna Roxanne zich even verder bij Thomas vervoegde op een neergevallen boomstam.
‘Gaat het niet?’ vroeg ze hem.
‘Toch wel, dat is het juist. Ik heb een moord gepleegd en ik voel me prima,’ antwoordde hij zonder enige emotie.
Dat vond Roxanne ergens wel zorgwekkend om te horen, maar ze begreep ook dat zo’n situatie voor iedereen een andere impact had. Niet goed wetend hoe ze daarop moest reageren zei ze: ‘Doodslag, geen moord. Weet je nog?’
Thomas keek zijn klasgenote even aan, slikte en keek dan weer weg.
‘In jullie geval was het doodslag, in mijn geval was het moord.’
‘Hoe bedoel je?’ vroeg Roxanne bezorgd.
‘Ik …’ hij sloot zijn ogen en slaakte een diepe zucht zonder zijn zin af te maken.
‘Hoe bedoel je, Thomas?’ vroeg Roxanne nogmaals, deze keer met opgeheven stem.
‘Ik wist heel goed dat methanol giftig was,’ gaf hij uiteindelijk toe, ‘Ik weet dat het niet juist was om te doen, maar op het moment zelf voelde het zo goed. Ik wilde echt dat Vandenberghe eraan zou sterven.’
‘Shit, Thomas …’ Roxanne kon niet geloven wat ze hoorde. Walgend en verontrust keek ze haar medeleerling aan. ‘Maar je leek oprecht in shock toen hij daar op de vloer neerviel.’
‘Ik was heel even geschrokken omdat ik niet verwacht had dat hij zo snel in elkaar zou zakken, maar al de rest was gefaket. Ik reageerde zo geschokt omdat dat is wat normale mensen doen. Ik wilde geen aandacht trekken door onverschillig te zijn.’
Zowel woede als angst stroomden doorheen Roxannes lichaam. Zat ze nu echt naast een psychopaat?
‘En toen je meneer De Coninck bedreigde, wilde je hem toen ook echt de keel oversnijden?’
‘Ik had het wel overwogen.’
‘Waarom vertel je me dit allemaal?’ wilde ze weten.
‘Misschien zou ik iets voelen als ik het aan iemand bekende: schuld, schaamte, spijt …’
‘En voel je nu een van die dingen?’
‘Nee,’ antwoordde hij kortweg.
Roxanne durfde geen vragen meer te stellen. Ze durfde zelfs niet meer in de buurt van Thomas te blijven, maar was ook bang dat hij het persoonlijk zou opvatten als ze zou weggaan. Het was ook persoonlijk bedoeld, maar een labiel persoon als Thomas mocht dat niet denken. Straks ziet hij het als een zware belediging en doet hij haar iets aan! Roxanne besloot maar gewoon om roerloos en geruisloos voor zich uit te staren, hopend dat het vuur achter haar snel zou doven zodat ze meteen weer naar huis kon.

 

Advertisements

2 thoughts on “Lesgeven is dodelijk

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s