Stranger Things (seizoen 1)

Click here to read this post in English.

Deze recensie is zo goed als spoilervrij. Het is de bedoeling dat zo te houden, dus gelieve geen spoilers achter te laten in de reacties.

Afbeeldingsresultaat voor stranger things
Bron: http://comingsoon.net

Stranger Things is Netflix’ nieuwste succesprogramma, bedacht door Matt en Ross Duffer. Op 15 juli werd het volledige eerste seizoen bestaande uit acht afleveringen online geplaatst. De verwachtingen van kijkers en critici over de nieuwe horrorserie waren hoog, maar werden zeker ingelost.

Wanneer de twaalfjarige Will Byers in 1983 op mysterieuze wijze verdwijnt, wordt zijn moeder Joyce gekweld door verdriet en onzekerheid. Ze laat honderden posters verspreiden en spoort de politie aan om een onderzoek te starten, ook al wordt de verdwijning nog niet als onrustwekkend beschouwd. Wanneer ze telefoon krijgt en enkel geadem hoort, meent ze dat het haar zoon Will is. Helaas overleeft de telefoon het stormweer dat op dat moment gaande is niet en kan ze haar zoon dus niet vragen waar hij is. Nadat Joyce een nieuwe telefoon koopt gebeurt weer net hetzelfde: er wordt gebeld, ze hoort geadem, vermoedt dat het Will is en voor ze hem iets kan vragen, wordt de telefoon getroffen door bliksem die er deze keer niet is. Als blijkt dat ze met haar kind kan communiceren door middel van licht – één keer knipperen betekent ja, twee keer betekent neen – hangt ze haar huis vol met kerstverlichting. Door het sublieme acteertalent van Winona Ryder leef je als kijker volledig mee met Joyce die wanhopig haar zoon probeert terug te vinden terwijl ze de buitenwereld moet overtuigen dat ze haar verstand niet aan het verliezen is.

Terwijl Wills moeder haar zoon van thuis uit probeert terug te halen, gaan zijn vrienden Mike, Lucas en Dustin naar de plaats waar hij het laatst gezien werd. Daar treffen ze niet Will aan, maar een onbekend meisje van dezelfde leeftijd. De jongens geven haar heimelijk onderdak in Mikes kelder en komen erachter dat ze geen echte naam heeft: ze heet gewoon 011. Ze noemen haar kortweg El. Wanneer blijkt dat El over telekinetische krachten beschikt, geloven Mike en Dustin dat zij hen kan helpen met hun zoektocht naar hun vriend. Lucas blijft echter sceptisch. Hoewel sommigen dit scepticisme als irritant ervaren, is het wel een geloofwaardige reactie. Waarom zouden ze immers zomaar een meisje met magische krachten in vertrouwen nemen dat bovendien toevallig op de plaats is verschenen waar hun vriend Will is verdwenen? De geloofwaardigheid van de personages dient dus zeker ook op prijs te worden gesteld. Zeer veel personages zijn voldoende uitgewerkt en voelen niet aan als vlak en zonder diepgang, iets waar vele horrorverhalen de mist ingaan.

El is waarschijnlijk het meest interessante personage, wat deels ook te maken heeft met Millie Browns acteerprestaties. Met zeer weinig woorden laat ze toch uitgebreid haar angst en nieuwsgierigheid tot uiting komen in een wereld die helemaal nieuw is voor haar. Een wereld waar ze wèl een identiteit heeft en woorden als ‘vriendschap’ voor de eerste keer te horen krijgt. Een wereld waar ze als persoon wordt beschouwd en niet als wapen tegen de Sovjet‑Unie, wat de bedoeling was van het laboratorium waaruit ze kon ontsnappen.

Verder is er nog Jonathan, de oudere broer van Will, die op zijn manier wil uitzoeken wat zijn broer overkomen is, terwijl hij moet toekijken hoe zijn moeders mentale toestand alleen maar achteruitgaat. Het onderzoek naar Will Byers wordt geleid door commissaris Hopper, een harde kerel met een pijnlijk verleden. Tijdens zijn zoektocht wordt hij namelijk geconfronteerd met de pijn die hij zelf gevoeld heeft nadat hij zijn dochter verloor aan kanker.

Hoewel Stranger Things niet per se eng is, zal het fans van klassieke horror zeker bevallen. De serie zit vol verwijzingen naar bekende horrorfilms en -boeken uit de jaren tachtig. In elke andere film of serie zouden die verwijzingen als cliché beschouwd worden, maar dat is nu net het mooie aan Stranger Things: het is zelfbewust. De schrijvers weten zelf heel goed dat de horrorelementen niet origineel zijn en dat is ook nooit hun bedoeling geweest. Hun serie is eerder een eerbetoon aan de horrorklassiekers waarop ze voor een groot deel gebaseerd is. Daarom speelt het verhaal zich juist af in 1983 en hoor je een van de personages spreken over horrorschrijver Stephen King. Dit wil echter niet zeggen dat het programma ooit voorspelbaar of saai is: ondanks de vele verwijzingen blijft het een aangrijpend en over het algemeen origineel verhaal dat zeker niet langdradig is. Doordat zowat alle mysteries en problemen worden opgelost in de seizoensfinale, had deze perfect kunnen werken als allerlaatste aflevering van de serie; ware het niet voor de gruwelijke onthulling in de laatste scène die de verhaallijn voor het volgende seizoen zal vormen.

Geen enkel tv-programma is echter perfect en Stranger Things vormt zeker geen uitzondering op de regel. De meeste special effects zijn degelijk, maar de greenscreentechnologie ziet er niet echt realistisch uit. Gelukkig zijn er niet zoveel momenten waarop de cast voor een groen scherm staat en is het nog niet zo problematisch als in Once Upon A Time, een serie waarbij zulke technologie nochtans van zeer groot belang is. Ten slotte wordt één bepaald nummer meermaals gebruikt: Should I Stay or Should I Go van The Clash. Hoewel dit een geweldige rockklassieker is, lijkt het geen goede nummerkeuze voor de scènes waarin het lied gebruikt wordt. Het wordt namelijk afgespeeld elke keer een personage zich afvraagt of die … tja … of die moet blijven of beter zou weggaan. Van subtiliteit kan je hier dus niet bepaald spreken en daardoor lijkt het alsof een onervarene instond voor de muziekkeuze.

Op die enkele gebreken na is Stranger Things zeker een geslaagde horrorserie met een geweldig getalenteerde cast, voldoende uitgewerkte personages en een goed tempo. Het programma besteedt er aandacht aan dat de grootste mysteries worden opgelost in één seizoen zonder dat de onthullingen geforceerd of overhaast aanvoelen. Op sommige vlakken deed het me denken aan de Franse topserie Les Revenants. Daarin worden vragen niet zo snel beantwoord als in Stranger Things en is de horror eerder atmosferisch, maar fans van Stranger Things zullen deze serie zonder twijfel ook kunnen smaken. Let wel op dat je de originele Franse serie bekijkt en niet de minder succesvolle Amerikaanse remake The Returned.

8,5/10

Stranger Things (seizoen 1) – De gebroeders Duffer

8 afleveringen

Netflix, 2016

Senne Adam

Advertisements

One thought on “Stranger Things (seizoen 1)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s